El fútbol es así…
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Xa pasaron catro días e, aínda que aínda non o asumín de todo, vou crendo que o noso espertador soou e temos que esquecernos deste sono, deste precioso sono, que durou 20 anos.
O meu sono particular empezou hai moito tempo, igual que o de moitos de vós que estades a ler isto agora. Empezou con José Ramón, Lasarte (saca el machete), Sabín Bilbao, Aspiazu, Fran… empezou a forxarse en Segunda e pensei que alcanzara o seu punto máis álxido o 9 de Xuño de 1991, con aquel gol de Stojadinovic e o incendio de Preferencia. Pero o tempo amosoume que non, que aínda quedaba moito sono por diante…
Chegaron aqueles que converteron o fútbol na mellor medicina para os días de tristura; dous brasileiros que, xunto coa calidade galega que atesouraba Fran na súa zurda, o saber estar de Djukic e o tesón e esforzo dos Ribera, Aldana e compañía, facían que a nosa cidade comezase a coñecerse no panorama nacional do fútbol. Nacía unha nova era na Coruña. Nacía o Super Depor.
MOITA XENTE se subío ó carro naquel momento, persoas que nunca na súa vida puxeran outra camiseta que non fora a do Madrid ou Barcelona, porque coma sempre… pra festa hai xente!
Pero como en toda historia de amor, sempre hai altibaixos. O 14 de Maio do ’94, e cando estábamos a un pasiño de conquistar a gloria, Djukic marrou un penalti no derradeiro minuto do derradeiro partido de Liga. A tristura asolou a cidade, pero conseguímonos erguer…
Chegaron a Copa do diluvio (grande Alfredo), a Liga do 2000 (seguro que vos acordades daquel “A. Orejuela, va por ti” na camiseta de Donato), o Centenariazo (feliz cumpleanos), Old Trafford, Olímpico de Munich, San Siro, Parc des Princes, Highbury… Europa estaba ós nosos pés, pero aquí tamén levamos un golpe. Oporto tinguiuse de branquiazul galego, pero esa Champions tampouco tiña o noso nome escrito. Derlei rematou coas nosas esperanzas no partido de volta en Riazor, e o Dépor quedou a un pasiño de facer historia. Unha cidade de pouco máis de 200000 habitantes quedara ás portas dunha Copa de Europa.
Hoxe, no 2011, podemos ver como os tempos de gloria quedan atrás. Pero nunca imaxinei que tiñamos que espertar deste sono dun xeito tan cruel. O sábado asinamos o descenso a Segunda, aínda que sinceramente penso que todos vimos o mesmo durante a temporada. Un equipo sen ideas, sen motivación e, sobre todo, sen gol. Características propias dun equipo candidato ó descenso.
Partidos coma os do Levante e Almería en Riazor, ou os de Alicante, Cornellà, Vicente Calderón e moitos outros non podían presaxiar nada bo, e así nos vemos agora… Non descendemos por culpa do Valencia (o cal en tramos do partido nin se atrevían a correr), nin tan sequera por culpa do árbitro de Xixón. Señores, estamos onde estamos porque os xogadores non fixeron máis.
Estamos en Segunda, si, pero deste ano quédome con toda esa xente que me acompañou (e acompañei) na bancada de sempre. Quédome, sobre todo, con todos cos que nunca cruzara unha palabra e que a día de hoxe xa podo dicir que son da miña “familia”. Un deles (e xa contei esta anécdota mil veces nestes 4 días) díxome uns días antes do partido fronte o Bilbao: “cuánto más grandes nos hacemos nosotros, más pequeño se hace el equipo”. Estou ben seguro que non imaxinabas o proféticas que chegarían a ser esas palabras, pero agora non hai volta atrás.
Lémbrome agora de moitos momentos na bancada, dos berros, das risas, das bágoas de moita xente cando lle metemos o segundo gol ó Bilbao, dos tifos, das viaxes, en especial da viaxe a Pamplona e do frío que comezamos a sentir pasado Burgos e que pasamos no Sadar, pero esta paixón non entende de distancias nin de condicións climatolóxicas.
Gracias a todos os que seguides o Dépor de corazón, porque por nós, e só por nós, o Dépor voltará a ser grande algún día. Seguro.
“No te abandonaré… allá donde estés yo te seguiré…”
¡FORZA DÉPOR!
O fútbol (ás veces) paga o que debe
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Alégrome de que, despois de tanto tempo sen escribir nada, esta entrada sexa obrigada…
CORME C.F.
CAMPEÓN DA LIGA DA COSTA XUVENIL
2010 / 2011
Dende o faiado (II)
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Un domingo máis, pecho a porta do meu recuncho. Baixo as escaleiras coa mochila feita e coa tristura na faciana, cun sentimento de agobio que me apreta o peito e que fai que o corazón non saiba se latir máis rápido ou máis amodo. As bágoas queren aflorar pero procuro ser máis duro ca elas e impídolles saír. Chego ó portal agardando a que calquera coche me devolva ó inferno coruñés, paraíso até o pasado 5 de Outubro, no que levei outro golpe, outro máis nesta longa carreira de obstáculos chamada vida.
…no te hagas ilusiones
el infierno no es gran cosa,
del paraíso no hablo
nunca estuve en esa fosa.
Por diante, 5 días de cabreos e mala ostia acumulada, que só se liberan en forma de brazadas na piscina, patadas a un balón ou tomando unha auga do tempo lendo o xornal do día (e eso que boas noticias tampouco é que traia). Pero no medio de todo este deserto, de súpeto, aparece un oásis, en parte porque tes unha deuda moral con certas persoas e tamén porque esas certas persoas siguen estando aí a pesares dalgún ataque de egoísmo, cousa que nunca foi unha característica miña.
Entón colles un tren calquera, un día calquera desos 5 que falabamos, a unha hora calquera, e baixas na Capital. E alí está el. O de sempre, o que nunca falla, do que ultimamente me lembro tódolos días porque non son quen de rematar unha xornada sen escoitar a canción que sempre me levará a recordalo (Palabras para la madre de H.), a única persoa deste mundo que merece o ceo e o inferno ó mesmo tempo (o do inferno é porque hai calefacción gratis, e coa que está caendo aínda se agradece).
Co pelo desaliñado e unha barba bastante pouco cuidada, recíbeme, pitillo en boca, cun «a ver hombre!» que me sabe a gloria. Achegámonos ó coche, onde está a persoa artífice de que eu estuvera alí ese día, e coa que dúas semanas atrás mantuvera unha longa conversa até altas horas da mañá na miña segunda casa, lugar que facía moito tempo que non pisaba e sobre o que tamén intercambiamos impresións: claro que boto de menos o que sucedía naquela mesa. Esa conversa sucedera un domingo, o cal fixo que o inferno non me tocara pisalo até o luns despois.
Santiago sempre fora pra min lugar de actuacións de baile, manifestacións ou rachí, pero ese día transformouse nun centro de paz e harmonía, de Matucolas en sofá, de acordes de guitarra, de Cuzcadas (palabro referente a Cuzco, o can de A.), de moitos «joder, ya volvió a ganar!» por parte de H. e pola miña despois de que A. volvera gañar ó Bomberman na SuperNintendo, de pizzas frías a horas intempestivas, de tallaríns á carbonara… de ALIVIO, porque sentirse rodeado de xente que queres e, no fondo, te quere, é pra sentir alivio. Non houbo charlas comprometidas, nin falamos de problemas. A min bastoume con poder estar alí, desfrutando dunha compañía agradable… da mellor compañía que alguén pode ter.
Collín o tren de volta ó día seguinte, e cando arrancou volvín sentir esa sensación dos domingos cando pecho o meu recuncho espiritual, cando volvo ó inferno.
Levaba moito tempo sen escribir no blog pero debíalles unhas verbas ós dous, ós tres se incluimos a Cuzcómetro, por aquela noite. E a millor de todas é un GRAZAS jrande coma un templo. Porque aquel día, a pesar de non falar de nada comprometido, aprendín moito solo de velos a eles. E aprender da vida si que é algo que non ocupa lugar.
Hoxe, despois de acabar de subir de outra das miñas casas, e a 16 días de cumplir 26 anos, un segundo en el reloj de Dios, procuro ver as cousas de outro xeito. Primeiro, porque Xaneiro xa está aí, á volta da esquina, e teño moitas esperanzas postas nel. Segundo, porque mañá retornarei a ese lugar no que a felicidade repártese por quilos e no que o tempo pasa moi rápido porque realmente eres (ou intentas) ser feliz. E terceiro, porque onte volvín xuntarme con outra xente que tamén forma parte importante da miña vida. Unha desas persoas é tontería que explique o motivo, porque calquera verba que dixera quedaría demasiado curta para o grande que ela foi, é, e seguirá sendo sempre (porque realmente é MOI IMPORTANTE pra min). E as outras dúas porque, ó fin e ó cabo, son do pouco que salvei (por desgraza) dunha das épocas douradas da miña vida. Triste ou non, é así, y así es como tiene que ser.
Entonces, pobre desdichado,
te vas a la cuenta con el penúltimo suspiro,
que bajar al infierno es muy sencillo:
sólo hace falta querer,
haber sido querido,
y no haberte dado cuenta hasta el fin del camino.
Hoxe volvín escribir no blog. Menos mal que axudou a caloriña da casa, porque como vedes dende a fiestra do faiado, aí fora sigue chovendo. E máis que choverá…
Un saúdo para todos e… VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura)
Soando: Los Suaves – El último pecado
¿Sabes? ¡Phil Lynott… resucitó!
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Na despedida do disco «El jardín de las delicias», nesa parte oculta do último track do disco, dicía Yosi que «en la vida, como en el rock & roll, cada uno hace lo que puede», así que, seguindo as súas directrices, fixen todo o que puiden para estar o pasado sábado en Ourense. As entradas xa as conseguiramos en Xuño, cando se anunciou que saían á venda 5000 entradas á irrisoria cantidade de 6 € (máis gastos de distribución). E digo irrisoria porque, tal e como andan as cousas, hoxe en día non podes ver a ningún grupo «famoso» por menos de 20 €.
29 anos, 9 meses e 1 día de vida Suave fronte a 25 anos e 9 meses de vida propia. Un desfase temporal que nunca impediu que me sentira atraído polo grupo que, segundo as críticas, gravou o sábado o que pode ser o directo máis grande da historia da música en España (que xa non é pouco).
Ourense tinguiuse de negro, con gatas por todas partes, e con xente de tódalas partes de España que viñeron, ademáis de a presenciar un grandísimo concerto, a presentarlle os seus respetos a unha banda que, lle pese a quen lle pese, é a banda máis grande que dou este país. Aí está a súa historia pra demostralo.
O venres comezaran os actos de recoñecemento ó grupo, coa entrega da Medalla de Ouro da cidade, e continuaron durante o sábado ata que se chegou ó punto álxido: o concerto. Pasaban apenas 2 minutos das 23:30 cando apareceron en escena. Soaron os acordes orquestais (e celestiais) que os levan acompañando durante tanto tempo nos momentos previos a que un desgarrador toque de guitarra de Alberto poña o inicio ó show. E a gata negra espertou! Gata que nas cancións antigas volvía rexuvenecer até aparecer nas pantallas co seu deseño orixinal, e que vixilaba á multitude dende tódalas partes do escenario.
Apareceron Los Suaves totalmente preparados para el rock & roll e para facer desfrutar ó público. Yosi intentado explicar que cuando los sueños se van tan só un tren que leva a ningunha parte é quen de recuperalos. Alberto e Tino convertindo os seus acordes en palabras para Julia. Tino, na batería, facendo que en cada golpe de baqueta quebrara un adios, adios cada vez máis cercano. E Charly… bueno… Charly sempre correcto e profesional, sen mover un pé da súa postura inicial, acompañando a este Judas que recoñecía que aquella noche te perdí.
Foron caendo cancións das novas, das antigas e das de sempre. Momento de especial emoción foi cando soou «Ya nos vamos«, no cal se proxectaron nas pantallas fotografías históricas do grupo, con lembranza especial ós ex-compoñentes do grupo: Moncho e Carlos Costoya, Gelo, Javi e Hermes.
Se algo lle hai que botar en cara ó concerto é que deixaran no tinteiro temas como «Parece que aún fue ayer«, «Lisa«, «Tiempo perdido» ou «Peligrosa María«, que de seguro que non só eu botei en falta.
Dúas horas e media de concerto. Dúas horas e media de Suaves, de cultura, de música, de rock, de saltos, de berros, de asubíos, de emoción, de paixón, de lembranzas,… porque, como dixo Yosi durante o concerto, «el rock es tristeza, habla de muerte, de lágrimas…»
E a todo esto hai que sumarlle unha moi boa e agradable compaña, pero coma sempre, en especial, destaco ó meu anxo particular, aquel ó que lle inculquei a cultura do rock dende pequena (e ben orgulloso que me sinto), e que merecía estar alí, berrando a pleno pulmón «Se alza el trueno«, e que tivo o seu momento de debilidade particular cando Yosi se enfundou a acústica e sonaron os primeiros acordes de Pardao.
Particularmente, destaco catro momentos clave: «Ourense-Bosnia«, cando do medio do xentío aparecío o compañeiro Alesgandro pra cantala xuntos; o «Dulce castigo«, tema que, pra min, é algo máis que unha simple canción; «No puedo dejar el rock«, himno onde os haxa; e, por último, un dos temas que agardaba como auga de Maio: «O afiador» (en galego, por suposto).
Los Suaves están máis vivos ca nunca. Asinaron unha nova páxina pra destacar na historia do grupo. Agora, solo queda agardar que asinen algunha máis antes de que a Yosi e compañía se lles dé por darnos o definitivo ADIÓS, ADIÓS, que esperemos que non fose na noite na que incluso Phil Lynott quixo resucitar.
SUAVES POR SEMPRE
Baleiro…
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Caprichoso foi o destino cando me trae de novo a escribir nestas horas escuras, nas que a luz que alumea o teclado non deixa ver nada máis que símbolos que transformar en verbas, e as verbas en frases, e as frases en historias que contar.
Disfrutaba, non hai moito tempo, da choiva do inverno zoupando sobre o tellado do meu faiado, pero nunca pensei que a botaría tanto de menos coma hoxe. Esa sensación de tranquilidade que disfrutaba naquel Decembro perdeuse no horizonte do verán. Un verán que agardaba fose, polo menos, tan bo ou mellor que os anteriores, algo diferente, pero vivilo coma sempre (ou case sempre) vivín esta vida: cun sorriso. E sen embargo… hoxe invádeme a tristura. A tristura do ser que se sinte baleiro por dentro, do ser ó que moi pouca xente é quen de sacarlle a súa seña de identidade (outro sorriso), do ser que vive pendente dunha constante loita entre a súa cabeza e o seu corazón.
E xa se sabe que «a perro flaco, todos son pulgas». Voltaron os vellos pesadelos, as miñas ás xa non son quen de voar coma voaban, e volvo pensar (por sorte ou por desgraza) que calquera tempo pasado foi mellor. Aqueles 23 dos que tan orgulloso me sentía quedan moi lonxe cando un xa se sinte (e o fan sentir) máis preto dos 30 que do «Peter Pan» que lle susurraba á orella cando comezaba a súa primeira gran aventura con 21 anos. As ilusións xa non son as mesmas, e as persoas do redor (salvo excepcións) tampouco.
Nunca fun persoa triste, pero mirarse ó espello, ás veces, pode descubrir moitas cousas. Aquelas «ojeras de borracheras» transformáronse nunhas de verdade, desas que aparecen a causa das noites en vela, de darlle mil voltas á cabeza e, coma dirían os de Reinosa, de darle trabajo al corazón. Demasiados altibaixos nos pasados 11 meses, demasiadas bágoas (de soedade, de tristura, de emoción), demasiadas decepcións… Pregúntome moitas veces se realmente son un bo amigo, se eu, se fose outra persoa, sería capaz de ser amigo de alguén coma min. Nalgunha ocasión contestei que sí. Hoxe, sen dúbida, respondería que non.
E o único verdadeiro que me queda, aparte dos GRANDES amigos que presumo de ter, é o que vedes enriba. O único que non me fallou nunca, o único lugar onde son quen de afogar a tristura, de collela polo pescozo e metela baixo as frías augas da Costa da Morte; o único lugar onde, incluso as malas línguas, axudan a entablar unha amizade con certas persoas; o único sitio do mundo onde o vento, o mar, a choiva e a paisaxe se unen pra formar poesía; o único sitio do mundo dende o que son quen de escribir ultimamente. O lugar que me «salvou» neste 2010. Porque a tristura aquí é menos tristura, aínda que os problemas sigan sendo os mesmos: sígome sentindo igual de baleiro que cando comecei a escribir, igual de triste. Porque hoxe, se poidera, arrancaría o corazón do peito e o usaría de carnada pra ir ós pintos. Que aquí, deso, sabemos abondo…
7 de Agosto… XIX
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
PORQUE ROMPEMOS CO MITO DE QUE DOUS IRMÁNS NUNCA SE LEVAN BEN DE TODO.
PORQUE COMA ELA NON EXISTIRÁ OUTRA.
PORQUE A MIÑA VIDA SEN ELA SERÍA DIFERENTE.
¡ PARABÉNS !
Vida
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Comecei a idear este post de retorno sentado á beira do mar. Os domingos de non-resaca dan para moito, sobre todo pra pensar.
Hai exactamente dous sábados vivín unha desas noites polas que vale a penar darlle candela ó corpo en forma de bebidas espirituosas. Porque entre trago e trago, e cando menos contas con que pase algo… pasa. E cando algo pasa, merece a pena contalo. Sobre todo pensando que non actualizaba o blogue dende… dende… bueno, xa nin me lembro do tempo que pasou.
Serían sobre as 5 da mañá cando iniciei unha longa conversa cun bo amigo, deses que están onde teñen que estar cando chegan os malos momentos. E por un intre volvemos a vista atrás pra comprobar «como hemos cambiado» e, por outra banda, o pouco que outros cambiaron (porque siguen igual de fillos de p***).
Corme é un mundo aparte. Poderás botar toda unha vida alí e cada día que pase aínda aprenderás algo novo. Estouno utilizando como «refuxio» dende hai uns meses, e onte, falando co meu interlocutor, descubrín que aínda se lle pode querer máis do que o quero (que vos aseguro que non é pouco). Simplemente, hai que deixarse levar polos impulsos, polo que che pide o corpo en cada momento. E eso, por desgraza para todos, faise moi pouco a miudo.
Moi pouco cambiou o meu pobo dende que eu era pequeno e, nembargantes, segue a ser «un gran pobo», que diría Xulio César. Mantéñense as tradicións, sobre todo aquelas nas que do único do que se trata é de facer dano. A xente éche moi amiga de falar, e en Corme eso lévase «a rajatabla». Pero non me quero quedar ca parte mala, senón coa boa. Falando con M*** lembrei a miña época de rapaz: aquelas tardes na Ribeira, no Osmo, apañando «jrois», jodendo mazás nas hortas dos veciños, incluso levando algún que outro «baticón» que, hei de recoñecer, estábame moi ben empregado,…
Hoxe todo eso mudou noutras costumes, distintas de arriba a abaixo, pero igual de satisfactorias. En troques, outras cousas non mudaron: non cambio por nada do mundo a sensación de ir dar unha volta ó muelle nunha mañá de domingo de non-resaca, non cambio calquera festa do mundo pola calquera das de aqui e, aínda que pareza mentira, non cambio unha final da Copa da Costa de xuveniles que xogue o Corme por un partido do meu Depor. Exemplos simples pero que describen moi ben os meus pensamentos. Son de onde son, e cada día que pasa estou máis orgulloso de selo. Básicamente porque se Corme non existira, os últimos meses terían sido un auténtico inferno.
A cada persoa que se nos cruzaba aquela noite de hai duas semanas «facíamoslle un traxe». Podía ser de gala ou de aujas, pero por sorte para todos, as maior parte das malas persoas non frecuentan os ambientes nocturnos. E moito millor para eles, porque a partir da terceira copa todo o mundo di o que pensa. De feito, o pasado venres discutín cunha das persoas que máis aprecio neste mundo. Pasouse nas formas, pero aceptei a súa opinión. Opinión que, case seguro, non pronunciaría con tanto énfase de non levar uns cuantos «caciques» enriba. A discusión acabou mal. Collín a porta e marchei do local onde estabamos. Acepto as críticas sempre e cando non leven insultos polo medio. Ó día seguinte todo rematou nun «síntoo, paseime moito». Disculpas máis que aceptadas.
Non sei quen foi o que dixo que a vida estaba para disfrutala. Non a estou a disfrutar completamente, pero non hai queixa. Se algo valioso aprendín nos últimos 9 meses é que Corme é un refuxio incomparable e que os amigos de verdade van estar aí sempre. E se polo camiño atopas algún novo (e este é o meu caso), moito mellor.
O verán xa chegou. E parece que ven con forza. Mentres vou collendo impulso, vou ver se chego até o Faro, que aínda me quedan uns metros, e me poño a contemplar o mar durante un bo anaco. Porque sensación coma esa sí que non a hai no mundo.
Un saúdo para todos e… VÉMONOS NOS BARES (centros de cultura… e de recuperación de amizades)
Voltaremos… e venceremos!
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Digan o que digan,…
…falen o que falen,…
…e escriban o que escriban…
M.G., Pandi, Javi, Chino, Kike, Felipe, Alejo, Tote, Martinciño, Jorge
Dani, Mauro, Darío, Dani Coello, Lucas, Xabi, Joshua
Grazas por devolvernos a ilusión
e o sentir do fútbol verdadeiro.
¡FORZA CORME!
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Un home coma el merecía que volvera escribir algo no blog. É unha mágoa que se retire, porque aínda con 35 anos, caga e mexa por calquera dos dianteiros do Deportivo actual.
A continuación deixo un artigo escrito por X.M. Mallo, no diario La Opinión A Coruña, que me fixo lembrar moitas daquelas tardes de gloria, vendo ó falcón holandés saír «de caza» por Riazor:
Makaay plega las alas. Con 35 años el delantero holandés ha decidido dejar de volar por los campos de fútbol tras diecisiete años de carrera profesional, cuatro de los cuales se los dedicó al Deportivo, donde consiguió sus triunfos más relevantes: una Liga, una Copa del Rey, dos Supercopas de España y el trofeo de máximo goleador, que conllevó la conquista de la Bota de Oro en 2003 como máximo goleador de Europa. Roy Rodolphus Anton Makaay (Wijchen, Países Bajos, 09-03-1975) anunció ayer que dejaba el fútbol a la conclusión de esta temporada. Sólo le queda cerrarla con la conquista, una vez más de la Copa de Holanda. Le falta el partido de vuelta, en Rotterdam, contra el Ajax, que venció en la ida (2-0).
Makaay es historia viva en el Deportivo. En el corazón del deportivismo siempre queda Bebeto, pero «a mí en el campo dame a Makaay», decía un veterano aficionado, que tuvo el placer de disfrutar de ambos futbolistas sobre Riazor. Un tipo frío, el holandés, no pudo competir con el brasileño en el aspecto sentimental, aunquela parroquia le mostró su reconocimiento cuando regresó con el Feyenoord, su actual equipo, en la Copa de la UEFA de la pasada temporada. «Fue muy bonito que me reconocieran el trabajo que hice aquí durante cuatro años», declaró después del partido aquel 27 de noviembre de 2008. El hombre de hielo se emocionó. Parecía extraño, pero no lo es tanto según quienes lo conocen, como Sergio, uno de los futbolistas de la plantilla actual que convivió cuatro años con el holandés: «La gente decía que era muy frío, en el vestuario era simpático y tenía muy buena relación con todos los compañeros. Yo tuve la suerte de congeniar muy bien con él e incluso mantuvimos contacto durante cuatro años más desde su marcha», explica el centrocampista blanquiazul.
Era compañero. Y tanto. En su despedida, como Pichichi y Bota de oro del fútbol europeo quiso hacer extensivo el premio a todos sus compañeros y le regaló a cada uno de ellos, incluido el cuerpo técnico, una reproducción del trofeo. «Ese gesto que tuvo lo dice todo», dice Sergio. «Fue un detalle muy bonito que da muestra de lo que era Makaay. Ademáis de un magnífico delantero, ya que era un auténtico killer, era integrador y generoso», recuerda Javier Irureta.
El recuerdo de la mayoría de los ex compañeros de Makaay coincide. Todos los consideraban un «matador», como dice Manuel Pablo. «Llevaba el gol dentro», añade. Esa virtud fue determinante en aquel Deportivo que consiguió la Liga y la Copa del Rey. «Era un grandísimo goleador. Oportunidad que tenía, oportunidad que metía. Fue fundamental para conseguir los títulos que conquistamos en esa época». recuerda Fran. «Fue de los mejores delanteros de Europa, fue una suerte que coincidiéramos en su mejor época. Era de una gran efectividad. De tres que tiraba, los tres iban por dentro y dos eran gol», comenta el mediocentro. «Fue fantástico, tenía la verticalidad que el equipo necesitaba. Remataba de maravilla con los dos pies e incluso de cabeza debido a su estatura» recuerda Irureta. Es lo que queda. Recuerdos.
GRAZAS POR TODO ROY!
QUEREMOS GALEGO
Posted by alfredinho | Filed under Sen clasificar
Galicia.
Santiago de Compostela.
A Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra.
Bergantiños, Terra Chá, O Salnés, O Rosal, O Ribeiro, Valdeorras, As Mariñas, Valadouro, Monterrei, Os Ancares, O Condado, Allariz-Maceda, Arzúa, Baixa Limia, O Baixo Miño, Barbanza, A Barcala, Betanzos, Caldas, O Carballiño, Chantada, Deza, Eume, Ferrol, Fisterra, A Fonsagrada, Meira, Ordes, A Limia, O Morrazo, Muros, Noia, Ortegal, O Courel, Quiroga, A Paradanta, Sarria, O Sar, Celanova, Tabeirós-Terra de Montes, Lemos, Melide, Caldelas, Soneira, Trives, Vigo, Xallas, A Ulloa, Verín.
Corme, Irixoa, Combarro, Burela, Malpica, Portomarín, Vilagarcía, Nigrán, Cambados, Zas, Padrón, Curtis, Melide, Sobrado, Guitiriz, Vilalba, Baralla, O Grove, Samos, Xove, O Incio, Triacastela, O Saviñao, Muros, Coristanco, Boqueixón, Ortigueira, Redondela, Brión, Trasmonte, Ames, Rianxo, Ponteareas, Boiro, As Pontes, Cospeito, Celanova, A Rúa, Xinzo, Nogueira de Ramuín, Laza, Beariz, Rois, Vedra, Teo, Rus, O Porriño, Baiona, Foz, Arteixo, Cesullas, Pazos, Cedeira, O Vicedo, Moeche, Muxía, Ourol, Camariñas, Lourenzá, Ribadeo, Sada, Negreira, Dumbría, Forcarei. . . . . . .
QUEREMOS
GALEGO
